غلبه بر کمال طلبی

خاطره ای عجیب اما واقعی!

مدت زمان تخمینی برای مطالعه این مقاله ی تخصصی از سری درمان کمال گرایی، ۲ دقیقه می باشد.

به یاد دارم زمانی که دانشجو بودم -و البته آن زمان سرچ در گوگل به صورت امروزی رواج نداشت، چه برسد به سایت های تولید محتوا و گوشی های هوشمند و شبکه های مجازی!- متوجه عارضه ی کمال طلبی یا کمال گرایی در خودم شدم! از آنجایی که اعتقادی به این امر نداشتم که دکتر روان شناس یا روان پزشک، تنها مختص انسان های به اصطلاح دیوانه (!) است، برای رفع این عارضه به روان پزشک مراجعه کردم. البته باید اعتراف کنم، با اینکه تفاوت روان پزشک و روان شناس را می دانستم اما بدلیل عدم اطلاع از اینکه اصلاً کمال طلبی چگونه عارضه ایست و حتی بدون اینکه اسم این عارضه را بدانم، در انتخاب دکتر، کمی دچار اشتباه شدم. چرا؟ آن زمان که حتی با واژه کمال طلبی هم نا آشنا بودم و اکنون یادم نیست که با چه اسمی آن عارضه را به دکتر معرفی کردم، بیشتر تصور من این بود که درمان کمال طلبی باید با دارو انجام گردد و همین دلیلِ من برای ترجیح یک روانپزشک به یک روان شناس بود! خلاصه، نکته ی جالب اینجا بود که دکتر پس از شنیدن احساس من از عارضه ای که داشتم و البته  بدون اینکه هیچ سوال دیگری از من بپرسد که چه علائمی را در خود می بینم، تصور کرد که تنها برای بهانه جویی پیش وی آمده ام. گویی که این اتفاق همین دو ساعت پیش رخ داده است و من تمام جزئیات حرف های وی را به یاد دارم. در آن مراجعه، چنین دیالوگی از طرف وی برقرار شد:

– ایده آل گرایی اصلا بد نیست. اتفاقا خوب است. افراد موفق، ایده آل گرا هستند. من خودم هم بخاطر ایده آل گراییم الان به این مرتبه رسیدم. برو و نگران نباش!

این حرف آن چنان بر من تاثیر گذار بود که تا سال ها نه تنها خودم اقدامی برای درمان کمال گرایی انجام ندادم، بلکه کمال طلبیم را با فرض اینکه فرد موفق تری شوم، تشدیدم نمودم. جالب اینجاست دوستانی را هم که کمال طلبی بالایی داشتند، تشویق می کردم!

البته تعریف این خاطره اصلا به معنای زیر سوال بردن علم روانشناسی و روان پزشکی یا حتی ضعیف جلوه دادن آن دکتر عزیز نیست. حتی باید بگویم ایشان یکی از بهترین دکتر هایی هستند که علاوه بر اینکه در رشته ی روانپزشکی حاذق اند چنان خندان و گشاده رو بودند که بنده همچنان هم مایلم جهت درمان نزد ایشان مراجعه کنم. آن چه که آن روز اتفاق افتاد، تنها یک سو تفاهم بود که شاید بدلیل ارائه ی اطلاعات ناقصی که من از عارضه کمال طلبی داشتم و یا سو برداشت هایی که از سوی طرفین صورت گرفت، رخ داد و البته همین اتفاق، بی شک، یکی از مهمترین دلیل بوجود آمدن این دوره غلبه بر کمال گرایی نیز می باشد. اما نکته اینجاست که اگر مقاله ی چرا کمال طلب ها علاقه ای به رهایی از کمال طلبی ندارند؟ را خوانده باشید متوجه می شوید که بسیاری از افراد کمال طلب، به دلیل تصور موفقیتی که از این عارضه دارند، هیچ گاه اقدام به درمان کمال طلبی خود نکرده اند! این مطلب مربوط به یک قشر خاص نیست. پیر و جوان، تحصیل کرده و غیر تحصیل کرده، بازاری و غیر بازاری و … به دلایل بسیاری، کمال طلبی را یک ارزش یافته اند و حتی بسیاری از آن ها به این فکر نکرده اند که این ارزش در علم روان شناسی یک عارضه است!

 

نویسنده: پویا معتمدی

 

سایر مقالات ارتقا در باب درمان کمال گرایی:

 

کمال گرایی چیست؟

غلبه بر کمال گرایی

نشانه های کمال گرایی

چرا کمال طلب ها علاقه ای به رهایی از کمال طلبی ندارند؟

 

سایر مقالات ارتقا:

 

قانون ABC در برنامه ریزی فردی

تحلیل سوات یا SWOT چیست؟ تحلیل SWOT به چه صورتی انجام میگردد؟

تفویض اختیار چیست؟

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا میخواهید به گفتگو ملحق شوید؟
نظر خود را با به اشتراک بگذارید!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

4 × 5 =